طراحی هتل و اقامتگاه
طراحی هتل، بوتیک‌هتل و اقامتگاه، پیوند میان تجربهٔ مهمان و نظم بهره‌برداری است. مسیر ورود، اتاق، رستوران و فضای باز باید با خدمات پشت صحنه هماهنگ شوند؛ تا شخصیت مکان در نگاه نخست دیده شود و در طول اقامت، قابل تجربه بماند.
برنامهٔ اقامت از شناخت نوع سفر آغاز می‌شود: مکثی کوتاه در شهر، چند روز استراحت در طبیعت یا حضور برای کار و دیدار. طول اقامت، فصل سفر و انتظار از خدمات بر نسبت اتاق‌ها، فضاهای مشترک و امکانات پشتیبان اثر می‌گذارند. هم‌زمان، اقلیم، دسترسی و ویژگی‌های بستر بررسی می‌شوند تا شخصیت هتل یا اقامتگاه از رابطهٔ واقعی با مکان شکل بگیرد. شمار اتاق‌ها در این چارچوب معنا پیدا می‌کند و همراه با برنامهٔ بهره‌برداری سنجیده می‌شود.
تجربهٔ مهمان در لحظهٔ ورود شروع می‌شود و با پیدا کردن مسیر، رسیدن به اتاق و انتخاب جایی برای نشستن ادامه می‌یابد. نور، دید، حریم و نسبت فضای داخل با تراس یا منظر، اجزای این روایت‌اند. طراحی باید هم خوانایی حرکت را حفظ کند و هم فرصت آرامش و خلوت فراهم آورد. در اتاق، جای مبلمان، فضای نگهداری وسایل و ارتباط بخش‌های مختلف با یکدیگر، کیفیت استفادهٔ روزانه را به اندازهٔ تصویر معماری تعیین می‌کنند.
پشت آرامش فضای اقامت، مسیرهایی برای کارکنان، نظافت، تأمین و نگهداری وجود دارد. اگر این مسیرها دیر به طرح اضافه شوند، ممکن است با حرکت مهمان و استفاده از فضاهای عمومی تداخل پیدا کنند. برنامهٔ فیزیکی، بخش پشتیبانی را همراه با اتاق‌ها، پذیرش و فضاهای غذا تعریف می‌کند. هماهنگی دسترسی خدمات، انبار و گردش کارکنان، بخشی از طراحی معماری است؛ نظمی که باید کار روزمرهٔ مجموعه را ممکن سازد و کیفیت تجربهٔ مهمان را حفظ کند.
مصالح و جزئیات هتل باید در برابر استفادهٔ مداوم، نظافت و تغییر فصل نیز خوانده شوند. انتخابی که در تصویر جذاب است، باید از نظر امکان نگهداری و هماهنگی با برنامهٔ خدمات بررسی شود. طراحی فضاهای مشترک نیز با ظرفیت حضور و شیوهٔ بهره‌برداری ارتباط دارد. در مسیر پروژه، برنامهٔ اقامت، طراحی معماری و هماهنگی مشاوران در شرح خدمات روشن می‌شوند؛ تا مسئولیت‌ها مشخص باشند و کیفیت پیشنهادی در تصمیم‌های بعدی قابل پیگیری بماند.