فریدونکنار، مازندران
فریدونکنار رزیدنس | مجتمع مسکونی ساحلی
معماری میان آب و آسمان
معماری از جایی آغاز می‌شود که ساختمان دیگر یک شیء روی زمین نیست؛ وقتی زمین، آب، حرکت، نور و حجم به یک سیستم واحد تبدیل می‌شوند. در طراحی این مجتمع مسکونی ساحلی در فریدونکنار، دکتر حسن طاهری و دکتر شکوفه ظاهری کار را نه از نمای ساختمان، بلکه از یک پرسش آغاز کردند: آیا می‌توان کیفیت زندگی در یک ویلای شمال را به ارتفاع برد؟
آیا می‌توان در یک برج ساحلی در مازندران هنوز حیاط داشت، کنار آب زندگی کرد، درخت را در طبقات دید و به‌جای یک بالکن باریک، فضایی داشت که واقعاً بخشی از زندگی خانه باشد؟ پاسخ آژیانه طراحی یک برج متعارف نبود؛ ایده، ساختن یک منظر عمودی برای زندگی بود.
ابتدا آب بود؛ سپس معماری
در بسیاری از مجتمع‌ها ابتدا ساختمان روی زمین می‌نشیند و آنچه باقی می‌ماند «محوطه» نام می‌گیرد. این‌جا برعکس فکر کردیم و ابتدا فضای خالی را طراحی کردیم. آب وارد قلب پروژه شد و میان دو جبههٔ معماری حرکت کرد؛ ساختمان‌ها در دو سوی آن بالا رفتند و میانشان یک درهٔ آبی شکل گرفت؛ محوری پیوسته که ورودی، باغ، استخر، فضای جمعی و بلوک‌های مسکونی را به هم وصل می‌کند.
ما آب را به ساختمان اضافه نکردیم؛ ساختمان را در امتداد آب طراحی کردیم. این تفاوت میان یک برج با استخر و معماری آب‌محور است.
یک رودخانه میان برج‌ها
از بالا، آب مانند خطی آزاد میان هندسهٔ منظم معماری حرکت می‌کند: گاهی باریک می‌شود، گاهی گسترش پیدا می‌کند، گاهی به باغ می‌رسد و گاهی خودش فضای جمعی می‌شود. معماری شکل آب را تقلید نمی‌کند؛ هندسهٔ خودش را حفظ می‌کند و آب آزادی خودش را. فضا از برخورد این دو متولد می‌شود.
برج را شکستیم تا آسمان وارد آن شود
برج ساحلی اگر فقط تکرار یک پلان در طبقات باشد، در نهایت آپارتمانی است که ارتفاع گرفته. در این طرح، جرم ساختمان شکسته شد، ارتفاع‌ها تغییر کردند، بعضی طبقات عقب نشستند، تراس‌ها از بدنه بیرون آمدند و باغ‌ها در ارتفاع‌های مختلف ظاهر شدند. ما برج را بلند نکردیم؛ بازش کردیم، تا نور وارد شود، سبزی بالا برود، تراس عمیق‌تر شود و آسمان بخشی از معماری شود.
ویلای عمودی؛ ویلایی که زمین را ترک می‌کند
اگر یک ویلای خوب با حیاط، تراس، نور، آب، درخت و خلوت تعریف می‌شود، چرا زندگی در برج باید همهٔ این‌ها را بگیرد؟ تراس دیگر باقی‌ماندهٔ پلان نیست؛ حیاط خانه در آسمان است. بام فقط محل تأسیسات نیست؛ باغ است. و برج دیگر واحدهای روی هم نیست؛ یک محلهٔ عمودی است. این ایده امروز یکی از محورهای نگاه آژیانه به طراحی برج ساحلی در فریدونکنار، سرخرود و دیگر شهرهای ساحلی مازندران است.
بهترین برج فریدونکنار را با چه معیاری بسنجیم؟
کسی که برج فریدونکنار یا برج ساحلی فریدونکنار را جست‌وجو می‌کند، با ساختمان‌هایی روبه‌رو می‌شود که تفاوتشان بیشتر در متراژ، تعداد طبقات یا سنگ نماست. اما کیفیت واقعی در رابطهٔ خانه و زندگی است: مقدار نور، عمق تراس، دید به آسمان و دریا، کیفیت فضای جمعی، حضور آب و سبزی، حریم خصوصی و مسیری که هر روز از ورودی تا خانه طی می‌شود. لوکس‌بودن از قیمت مصالح شروع نمی‌شود؛ از کیفیت فضا شروع می‌شود.
معماری به‌عنوان حرکت
ساختمان قرار نیست فقط از روبه‌رو دیده شود. باید از ورودی با پله‌های عریض و درختان بید وارد شد، میان دو حجم پیش رفت، انعکاس ساختمان را در آب دید و از زیر احجام معلق گذشت. ساختمان یک تصویر نیست؛ توالی‌ای از تجربه‌هاست.
اعداد طرح
زمین حدود ۱۱٬۰۰۰ مترمربع، زیربنای بلوک‌ها حدود ۳۲٬۰۰۰ مترمربع با ارتفاع تا هشت طبقه در میانهٔ مجموعه، پارکینگ حدود ۱۰٬۰۰۰ مترمربع و دریاچه و باغ حدود ۹٬۵۰۰ مترمربع. این اعداد فقط مشخصات فنی نیستند؛ نشان می‌دهند فضای باز، آب و منظر باقی‌ماندهٔ معماری نیستند، خودِ معماری‌اند.
دو معمار، یک پرسش مشترک
جسارت معماری اگر قابلیت ساخت نداشته باشد، تصویر باقی می‌ماند؛ و ساختمان اگر فقط اقتصادی باشد اما کیفیت زندگی نسازد، معماری نیست، متراژ ساخته‌شده است. آژیانه تلاش می‌کند در فاصلهٔ میان این دو حرکت کند؛ از ویلا تا مسترپلان، از برج ساحلی تا توسعه و اجرای پروژه. از خط تا زندگی.
فریدونکنار رزیدنس طرح ۱۴۰۳ گروه معماری آژیانه است. برای اطلاع از مرحلهٔ پروژه، سرمایه‌گذاری یا خرید واحد، با سازمان فروش گروه توسعه و ساخت آژیانه تماس بگیرید.
