مسترپلان و طراحی مجموعه
مسترپلان، خواندن زمین در مقیاس یک مجموعه است: جایی که بنا، مسیر، منظر و فضای مشترک با یکدیگر معنا پیدا می‌کنند. طراحی مجموعهٔ مسکونی، گردشگری یا چندمنظوره از شناخت این رابطه‌ها آغاز می‌شود و با برنامهٔ توسعه و امکان ساخت مرحله‌ای پیوند می‌خورد.
زمین، تنها سطحی برای استقرار ساختمان نیست. شیب، جهت نور، مسیر آب، پوشش گیاهی و ارتباط با پیرامون، هرکدام امکان یا محدودیتی پیش روی طرح می‌گذارند. در آغاز مسترپلان، این ویژگی‌ها در کنار حدود زمین، دسترسی‌های موجود و ضوابط قابل استناد خوانده می‌شوند. هدف، شناخت ساختاری است که بتواند تصمیم‌های طراحی را توضیح دهد؛ تا جای هر بنا و مسیر، پاسخی به بستر پروژه باشد و طرح بر فرض‌های روشن پیش برود.
کیفیت یک مجموعه در فاصلهٔ میان ساختمان‌ها نیز شکل می‌گیرد: مسیر رسیدن به خانه، سایهٔ کنار پیاده‌راه، حیاط مشترک و جایی برای توقف و دیدار. در مقایسهٔ چیدمان‌ها، این فضاها همراه با حرکت خودرو، دسترسی خدمات و حریم واحدها بررسی می‌شوند. طراحی باید روشن کند چه بخش‌هایی عمومی، مشترک یا خصوصی‌اند و چگونه به یکدیگر متصل می‌شوند؛ ارتباطی که هم خوانایی مجموعه را حفظ کند و هم فرصت استفاده از فضای باز را افزایش دهد.
اجرای مرحله‌ای زمانی به پروژه کمک می‌کند که هر بخش، در دورهٔ ساخت و پس از آن، مسیر قابل استفاده‌ای داشته باشد. ترتیب توسعه با دسترسی، زیرساخت، خدمات و رابطهٔ فازهای فعال با کارگاه سنجیده می‌شود. بخشی که زودتر ساخته می‌شود باید بتواند در حد برنامهٔ تعریف‌شده کار کند، بی‌آنکه تکمیل آیندهٔ مجموعه را دشوار سازد. فازبندی از همین رو تصمیمی فضایی و اجرایی است و همراه با منابع و اولویت‌های پروژه بازبینی می‌شود.
مسترپلان قرار نیست همهٔ جزئیات ساختمان را از ابتدا تعیین کند؛ باید نسبت‌ها و قواعد اصلی را روشن سازد. برنامهٔ فیزیکی، استقرار پیشنهادی بناها، شبکهٔ حرکت و ترتیب توسعه، چارچوبی برای طراحی معماری و گفت‌وگوی مشاوران فراهم می‌کنند. گزینه‌ها با فرض‌ها و محدودیت‌هایشان ارائه می‌شوند تا دلیل انتخاب قابل پیگیری باشد. سطح مدارک و حدود هماهنگی در شرح خدمات تعیین می‌شود و با تغییر برنامهٔ پروژه، اثر آن بر ساختار مجموعه نیز بررسی خواهد شد.