امکان‌سنجی و اقتصاد پروژه
امکان‌سنجی پروژهٔ ساختمانی، گفت‌وگوی ظرفیت زمین با هزینه، زمان و تقاضاست. مطالعه باید نشان دهد کدام برنامه قابل پیشبرد است، چه میزان سرمایه در هر مرحله نیاز دارد و نتیجه به کدام فرض‌ها وابسته می‌ماند؛ تا تصمیم توسعه بر تصویر روشن‌تری از فرصت و محدودیت استوار شود.
پیش از محاسبهٔ بازده، باید روشن شود پروژه چه چیزی به استفاده‌کننده عرضه می‌کند و زمین تا چه اندازه پاسخ‌گوی آن است. ظرفیت قابل استناد، محدودیت دسترسی، برنامهٔ کاربری و هدف سرمایه‌گذار در کنار ویژگی‌های بازار بررسی می‌شوند. میان حداکثر سطح قابل ساخت و محصول مناسب همیشه برابری وجود ندارد. امکان‌سنجی این فاصله را آشکار می‌کند تا برنامهٔ پیشنهادی، از نظر مقیاس، کیفیت فضایی و منطق عرضه، قابل توضیح و قابل بررسی باشد.
نتیجهٔ اقتصادی با تغییر هزینهٔ ساخت، مدت اجرا، سرعت فروش یا ظرفیت بهره‌برداری تغییر می‌کند. به همین دلیل، سناریوی بدبینانه، محتمل و خوش‌بینانه با فرض‌های مشخص کنار هم قرار می‌گیرند. تفاوت آن‌ها باید به تصمیم کمک کند: کدام متغیر بیشترین اثر را دارد و در چه شرایطی برنامهٔ پروژه نیازمند بازنگری می‌شود؟ اعداد با تاریخ و مبنای برآورد خوانده می‌شوند تا فرصت توسعه با قطعیتی که در مدارک وجود ندارد، اشتباه گرفته نشود.
سود برآوردشده در پایان پروژه، به‌تنهایی توان ادامهٔ ساخت را نشان نمی‌دهد. زمان دریافت‌ها و پرداخت‌ها، تعهد خرید، هزینهٔ مراحل بعد و فاصلهٔ میان آن‌ها باید در جریان نقد دیده شوند. ممکن است طرحی در جمع اعداد جذاب باشد اما در میانهٔ اجرا به منابع بیشتری نیاز پیدا کند. مطالعهٔ نقدینگی این نقاط را روشن می‌سازد و اثر تأخیر یا تغییر برنامه را بر نیاز سرمایه نشان می‌دهد؛ تا ترتیب توسعه با توان تأمین منابع هماهنگ‌تر شود.
ارزش گزارش امکان‌سنجی در پیشنهاد نهایی خلاصه نمی‌شود؛ باید بتوان مسیر رسیدن به آن را نیز خواند. فرض‌های پایه، حساسیت نتیجه، اطلاعات ناموجود و شرایط ادامه یا توقف در کنار یکدیگر ثبت می‌شوند. اگر داده‌ای تازه وارد شود، روشن است کدام بخش از نتیجه باید دوباره بررسی شود. این روش، گفت‌وگوی سرمایه‌گذار، طراح و مجری را دقیق‌تر می‌کند و مبنایی برای تصمیم مرحلهٔ بعد می‌سازد، بی‌آنکه بازده یا زمان تحقق آن را تضمین کند.