طراحی تجاری و چندمنظوره
طراحی مجموعهٔ تجاری و چندمنظوره از چگونگی حضور مردم آغاز می‌شود: ورود، حرکت، خرید، کار و مکث. ترکیب کاربری‌ها زمانی به کیفیت مکان کمک می‌کند که معماری، دسترسی و برنامهٔ بهره‌برداری در کنار هم دیده شوند و هر بخش، سهم روشنی در زندگی مجموعه داشته باشد.
برنامهٔ تجاری تنها فهرست واحدها و سطح زیربنا نیست. باید روشن کند مخاطب برای چه فعالیتی می‌آید، چه مدت می‌ماند و چگونه میان بخش‌ها حرکت می‌کند. خرید، غذا، کار و سکونت، هرکدام ریتم و نیاز متفاوتی دارند. ترکیب آن‌ها با ویژگی‌های محل و تقاضای قابل بررسی سنجیده می‌شود تا روابط میان کاربری‌ها به استفادهٔ بهتر از مجموعه کمک کنند. تصمیم دربارهٔ مساحت هر بخش در ادامهٔ این شناخت شکل می‌گیرد و با منطق بهره‌برداری پیوند می‌خورد.
ورود به مجموعه، بخشی از تجربهٔ معماری آن است. ارتباط با خیابان، محل توقف، مسیر پیاده و خوانایی ورودی باید با اندازه و برنامهٔ پروژه هماهنگ باشند. در داخل، مسیر مشتری با نیاز ساکن، کارکنان و بارگیری سنجیده می‌شود تا کاربری‌ها بتوانند کنار هم فعالیت کنند. تفاوت ساعت‌های استفاده نیز بر دسترسی و کنترل فضا اثر دارد. طراحی این رابطه‌ها کمک می‌کند مجموعه در دوره‌های مختلف روز، منطق حرکت روشن و قابل مدیریت داشته باشد.
کیفیت مجموعهٔ تجاری در لحظه‌های خرید خلاصه نمی‌شود. جایی برای نشستن، چشم‌انداز، سایه و ارتباط با فضای باز می‌تواند تجربهٔ حضور را کامل کند. این نقاط باید در امتداد حرکت و متناسب با فعالیت پیرامون خود قرار گیرند، نه به‌صورت عناصر جدا از برنامه. کافه، تراس و فضای مشترک با مسیر سرویس و نگهداری نیز ارتباط دارند. معماری از هماهنگی همین رابطه‌ها، مکانی می‌سازد که حضور در آن بتواند فراتر از عبور کوتاه برای یک خرید باشد.
یک مجموعهٔ چندمنظوره ممکن است در طول زمان با تغییر بهره‌بردار، اندازهٔ واحد یا شیوهٔ استفاده روبه‌رو شود. امکان تقسیم و ادغام، دسترسی مستقل و هماهنگی تأسیسات از موضوعاتی‌اند که باید پیش از تثبیت جزئیات بررسی شوند. انعطاف به معنی حذف شخصیت معماری نیست؛ قواعدی فراهم می‌کند که تغییرات بعدی با ساختار اصلی سازگار بمانند. خروجی مطالعه، برنامهٔ کاربری و گزینه‌های استقرار را به منطق بهره‌برداری پیوند می‌دهد و حدود مدارک اجرایی در شرح خدمات مشخص می‌شود.