خانه‌ای برای سه‌شنبه‌ها

تعطیلات دو روز است؛ زندگی پنج روز

بیشتر ساختمان‌های کنار دریا برای جمعه طراحی می‌شوند. برای لحظه‌ای که در را باز می‌کنید، چمدان را کنار دیوار می‌گذارید و به افق نگاه می‌کنید. این لحظه ارزشمند است، اما کوتاه است. خانه در روزهای بعد خودش را نشان می‌دهد؛ وقتی لباس‌ها باید خشک شوند، وقتی رطوبت پاییز از درز پنجره راه پیدا می‌کند و وقتی کسی در خانه باید کار کند و دیگری بخوابد.

ما حس زندگی را از همین روزهای عادی شروع کردیم. پرسش اول این نبود که نما از جاده چگونه دیده می‌شود. پرسش این بود که یک خانواده در یک سه‌شنبهٔ آبان، از صبح تا شب، در این ساختمان چه مسیری را طی می‌کند.

آستانه، جایی که شهر پشت در می‌ماند

ورود به خانه از در واحد شروع نمی‌شود. از پارکینگ شروع می‌شود، از لابی، از چند قدمی که میان خیابان و آسانسور برداشته می‌شود. در برنامهٔ حس زندگی، لابی و میز پذیرش، پارکینگ ولت و چهار آسانسور برای این آمده‌اند که این مسیر کوتاه و آرام باشد؛ خریدهای هفته بدون جست‌وجوی جای پارک بالا برود و مهمان بی‌آنکه سردرگم شود به واحد برسد.

این جزئیات در عکس دیده نمی‌شوند. اما همان چیزهایی‌اند که بعد از یک سال زندگی، تفاوت یک ساختمان را با ساختمان کناری معلوم می‌کنند.

تراس، اتاقی که سقفش آسمان است

در اقلیم خزری، تراس فقط منظره نیست. اتاقی است که بخشی از سال زندگی در آن جریان دارد و بخشی دیگر، سپر پنجره در برابر باران اریب و آفتاب عصر است. تراسی که فقط برای عکس طراحی شده، باریک است و بی‌استفاده می‌ماند. تراسی که برای زندگی طراحی شده، جای یک میز صبحانه دارد و سایه‌اش به درِ شیشه‌ای می‌رسد.

در تیپ‌های حس زندگی، از ۱۵۴ تا ۲۶۵ مترمربع، تراس بخشی از پلان است، نه زائده‌ای بر آن. حتی دو تیپ ۱۵۷ متری با تراس‌های متفاوت طراحی شده‌اند، چون دو خانواده با یک متراژ، لزوماً یک جور زندگی نمی‌کنند.

فضای مشترک، خانه‌ای که بزرگ‌تر از واحد است

وقتی باران یک هفته بند نمی‌آید، خانه کوچک می‌شود. اینجاست که فضاهای مشترک معنا پیدا می‌کنند. باشگاه‌های جداگانهٔ بانوان و آقایان، استخر، اسپا، سونا و جکوزی، اتاق کودک و فضای بازی در برنامهٔ حس زندگی برای روزهایی آمده‌اند که دریا بیرون است و زندگی باید درون ادامه پیدا کند.

اما امکانات فقط وقتی ارزش دارند که بعد از تحویل هم کار کنند. استخری که هزینهٔ نگهداری‌اش روشن نیست، بعد از دو زمستان به خاطره تبدیل می‌شود. برای همین، پیش از خرید در هر مجموعه‌ای، از جمله حس زندگی، دربارهٔ مدیریت و هزینهٔ نگهداری مشاعات بپرسید؛ پاسخ این پرسش به اندازهٔ پلان مهم است.

از خط تا زندگی

در آژیانه، معماری و مهندسی سازه از روز اول روی یک میز بوده‌اند و ساخت، از جایی به بعد، کار خود ما شد. این پیوستگی یعنی خطی که روی کاغذ کشیده می‌شود، در کارگاه دوباره آزموده می‌شود و در زندگی ساکن به نتیجه می‌رسد. حس زندگی حاصل همین مسیر است؛ ساختمانی نزدیک دریا که نخواسته فقط ویلای آخر هفته باشد.

اگر به زندگی دائم یا نیمه‌دائم در شمال فکر می‌کنید، پلان‌ها را با تقویم خودتان بخوانید، نه با عکس‌ها. ببینید سه‌شنبه‌های شما در کدام اتاق می‌گذرد.

ادامه

• برج حس زندگی
• روش آژیانه
• هماهنگی بازدید
• پیش از خرید آپارتمان در محمودآباد، این پرسش‌ها را بپرسید
• رطوبت، نخستین کارفرمای هر ساختمان در ساحل مازندران

نویسنده: دکتر حسن طاهری، معمار و توسعه‌گر، هم‌بنیان‌گذار آژیانه