مه و کوهستان، پیش از فرم ساختمان
در رویکرد طراحی Z MIST، شیب، دید، نور و ریتم فصلها مبنای فکرکردن به استقرار بنا هستند. هدف این است که ساختمان رابطه با بستر را قطع نکند؛ مسیر ورود، تراس و پنجره هرکدام بخشی از تجربه رسیدن و ماندن باشند.
این نگاه باید تا جزئیات ادامه پیدا کند: جایی برای گذاشتن لباس خیس، ورودی قابل استفاده در هوای نامساعد، گوشهای گرم برای نشستن و رابطهای روشن میان داخل و بیرون. حس مکان از همین تصمیمها شکل میگیرد؛ از پاسخ معماری به شرایط همان بستر.


